The Long Tail: nu al een klassieker

From P2P Foundation
Jump to: navigation, search

The Long Tail: nu al een klassieker, [1] door Theo van Stegeren.

URL = http://www.denieuwereporter.nl/?p=540.

The Long Tail: nu al een klassieker

Ik denk dat het boek die reactie niet verdient. Integendeel. Deze tweehonderd pagina’s en talloze grafieken maken pas goed duidelijk welke scharnierfunctie het begrip in de internet-economie vervult. Google, Netflix, verdwijnende kranten, i-Tunes, Wikipedia, uitdijende blogosfeer, alles krijgt zijn plaats en betekenis in het kop-staart universum dat Anderson ontvouwt. Bij zijn uitzoekwerk heeft hij hulp gekregen van de Stanford, MIT en Harvard business schools, van Jeff Bezos (Amazon), Eric Schmidt (Google) en vele bloggers en commentschrijvers, and it shows: The Long Tail is een veelzijdig, doorwrocht en multidisciplinair essay (een wetenschappelijke werk zou ik het niet willen noemen, hijzelf vermoedelijk ook niet).

De these van het boek is bekend. Doordat fysiek ruimtegebrek en distributiekosten op internet (vrijwel) onbekende grootheden zijn, ontstaan er kansen voor niche markten, voor bijna vergeten producten, voor specialisaties en specialisaties-binnen-specialisaties. De New York Times boekenlijst verkeert er in gezelschap van het obscuurste antiquariaat, de Box Office filmhits van de kleine Indiase of arthouse filmproduktie. Anderson concludeert dat hits niet meer alleen-zaligmakend zijn, ook de kleintjes eisen een substantiële plek op.


Hij laat ook zien hoe de long tail een minstens zo effectieve springplank voor onbekend talent is als de jacht van uitgevers, platenmaatschappijen en de televisie- en filmindustrie. Op het internet ontdekken talent en publiek elkaar (op MySpace, bijvoorbeeld) zonder tussenkomst van de industrie. Menig uiteindelijk doorbrekend boekenschrijver, televisieperformer of rockartiest heeft zijn opmars zelf, en met hulp van vrienden op het web, georganiseerd.



Desondanks is ook hier kritiek op gekomen. Columnist Lee Gomes van de Wall Street Journal (site alleen toegankelijk voor abonnees) maakte wat rekensommen en concludeerde dat het op zijn minst nog lang niet zo ver is. Het voert te ver om zijn kritiek en het, in mijn ogen, overtuigende weerwoord van Anderson hier weer te geven, buitengewoon boeiend is het zeker.


Sommigen vrezen dat het succes van de long tail het uiteenvallen van onze samenleving betekent. Als iedereen zijn hyperindividueelste smaak en belangstelling najaagt, wat resteert er dan van een collectieve cultuur? Anderson deelt die pessimistische kijk niet. Hij is juist blij dat we het tijdperk van de geisoleerde couch potatoe achter ons laten en schrijft:


Ik vind Andersons boek nu al een klassieker, en ook op dit punt wil ik het graag met hem eens zijn. Maar ik wacht nog even op zijn, wie weet, volgende boek dat ook die laatste rooskleurige ontwikkeling met feiten staaft.